Een kleine wegwijs in de kluiven-bak

Door Lana Nieuwenhuis

Maar welke kluiven zijn geschikt? Hierin kun je in grote lijnen onderscheidt maken tussen ‘kluiven voor langere tijd’ en ‘kluiven voor tussendoor’.

Kluiven voor langere tijd

De meest bekende kluiven zijn de geperste kluiven van runder- of buffelhuid of de witte Rawhide kluiven. Met deze kluiven doet een hond over het algemeen wat langer en er zit weinig geur aan wat in de meeste huishoudens erg gewaardeerd wordt. Ze worden zacht wanneer erop gekauwd wordt, waardoor er stukjes vanaf gebeten kunnen worden. Dit zijn erg geschikte kluiven om in vrij tot zijn beschikking te geven. Aangezien de meeste honden hier dagen mee kunnen doen en deze pakken wanneer ze behoefte hebben aan kauwen. Let wel op, de gemiddelde labrador (of andere retrievers en honden die kluifgericht zijn) is vaak zo voedselgericht dat deze kluiven in een keer op moeten (aldus de hond), wat kan resulteren in uren gefrustreerd kauwen. Voor deze eetgrage honden is het daarom niet wijs om deze kluiven voor een onbeperkte kauwduur te geven.
Een andere kluif welke goed is voor dagen, weken, of soms zelfs maanden kauwplezier en die je in principe altijd in de kamer kan hebben liggen, is een hertengewei. Dit zijn erg harde kluiven, vrij geurloos, en verkrijgbaar in verschillende maten. Wel is dit een extreem harde kluif, en zelf zou ik deze pas aanbieden zodra de pup gewisseld heeft (vanaf 6 maanden ongeveer). Een iets minder ‘extreme’ variant van het hertengewei is een doormidden gezaagd hertengewei, waarbij het iets makkelijker voor de hond is om te kauwen. Andere kluiven in deze categorie zijn yakstaven, buffelhoorn, ramshoorn, olijfhout kauwstokken, tree roots (knaagwortel van Mediterraans hardhout), koffiehout kauwwortels, elandhuid botten

Kluiven voor tussendoor

Kluiven die erg goed tussendoor gegeven kunnen worden, zijn kluiven gemaakt van één soort vlees, zonder toegevoegde ingrediënten. Aan deze kluiven zit vaak ook veel meer geur en smaak dan aan de eerdergenoemde geperste kluiven, waardoor ook kieskeurige honden hier sneller voor zullen gaan. Ook zijn deze kluiven erg goed in te zetten als de afleiding om de hond heen erg groot is (bijvoorbeeld bij bezoek). Het aanbod is enorm. De verschillen hiertussen zitten voornamelijk in het soort dier waar het van afkomstig is (ook bijvoorbeeld nuttig bij eventuele intoleranties en allergieën) en de hardheid van de kluif. De ene kluif kan een hond een paar minuutjes mee doen, waarbij een andere geschikt is voor bijvoorbeeld 15 minuten tot een half uur.
Voorbeelden van geschikte zachte(re) kluiven voor een korte tijd zijn:
-    Eenden- en kalkoennek
-    Gedroogde kipfilet
-    Konijnenoren
-    Kippenpootjes
-    Zalmhuid
-    Pensstaafjes

Voorbeelden van geschikte harde(re) kluiven voor een langere tijd zijn:
-    Kophuid (o.a. van rund of kameel)
-    Runderluchtpijp
-    Oren (bijvoorbeeld rund, lam of varken)
-    Bullenpees (wel erg prijzig)

Probeer in het begin verschillende kluiven uit om te kijken hoelang je hond ongeveer met de kluif doet (want dit verschilt uiteraard per hond) en of het überhaupt in de smaak valt. Honden hebben namelijk ook hun eigen voorkeuren.Let uiteraard bij de aankoop van de kluiven op of het qua grootte en hardheid past bij de bek van de hond: niet te groot voor kleine honden, en niet te klein voor grote honden i.v.m. verstikkingsgevaar. Al redden honden zich over het algemeen vaak wel met alle formaten.

Hoe vaak een kluif?

Nu lees je ook regelmatig dat je een hond niet te veel kluiven mag geven. Eigenlijk is dit voornamelijk zo bij het geven van te veel kluiven geeft bovenop de vaste hoeveelheid brokken. Vanzelfsprekend zal de hond hier te dik van worden. Daarnaast maakt het natuurlijk ook uit welk soort kluif je aanbiedt. Kluifjes met veel toegevoegde stoffen zijn vaak een stuk slechter voor de hond dan bijvoorbeeld een kluif van een stuk gedroogd vlees. Vergelijk dat een beetje met ons eigen eten: een stuk puur gehakt is vaak gezonder dan een burger met veel toegevoegde zouten, suikers, etc.
Het is af te raden om te veel botten te geven aan de hond. Hier zit namelijk erg veel calcium in. Zeker voor puppy’s die nog vol in de groei zijn wordt het aanbieden van botten afgeraden.

Het (risico van het) laatste stukje van de kluif

Het bezwaar van kluiven kan zijn dat het laatste stukje van de kluif de keel van de hond in kan schieten en daardoor een risico vormt op verstikking. Een handig hulpmiddel hiervoor is bijvoorbeeld de Boneguard (zie afbeelding). Dit is een rubberen snackhouder, die d.m.v. van een schroefje het laatste stukje van het bot vasthoudt. Voor de Boneguard zijn er speciale kluiven waarin een gat zit zodat deze erin vastgezet kan worden, maar je kan natuurlijk ook in andere kluiven zelf een gaatje boren. Laat verder de hond zo min mogelijk alleen met een kluif, zodat je altijd in de gaten kan houden als hij aangekomen is bij het laatste stukje.